Pochodzenie Słowian jako ślad starożytnych Waskonów


                     ten artykuł został opublikowany przeze mnie w 2018 r.:
                     http://www.eioba.pl/a/5q56/tajemnicze-pochodzenie
                     https://justpaste.it/tajemnicze-pochodzenie-slowian-j
                     zobacz źródło: http://www.eioba.pl/walentywalewski
                     oraz inny link: https://justpaste.it/u/walentywalewski

                  «Tajemnicze pochodzenie Slowian jako slad starozytnych Waskonow»

       Podczas gdy pochodzenie wielu indoeuropejskich narodów jest mniej więcej jasne, pochodzenie Słowian, do których należą Polacy, Czesi, Słowacy, Rosjanie i Słoweńcy, do dnia dzisiejszego pozostaje wielką tajemnicą. Pomimo oczywistej bliskości języków słowiańskich z językami bałtyckimi (litewskim, łotewskim, łatgalskim i pruskim), jednak istnieją znaczne różnice między nimi, które nie pozwalają wyjaśnić to wyłącznie przez jedno pochodzenie.

      Nie ulega jednak wątpliwości, że Bałtowie w pewnym stopniu uczestniczyli w etnogenezie Słowian, o czym świadczy nie tylko bliskość leksyczna tych dwóch grup języków, ale także toponimika i hydronimika bałtycka na terytorium Polski, na przykład nazwa grzbietu górskiego Sudety na terenie Polski, Niemiec i Czech, która pochodzi od litewskiego słowa "sudetis". Nie zważając na to znaczna część toponimii i hydronimii w Polsce nie jest bałtycką, ale ma rdzenie słów nieznanego języka. Na przykład, polskie hydronimy Drawa (Drau) i Odra (Oder) pochodzą od przedceltyckiego nieindoeuropejskiego rdzenia "dur", który z kolei pochodzi od waskońskiego słowa "dur", co znalazło swoją kontynuację w baskijskim słowie "ur" przy znaczeniu "woda" z utratą początkowego dźwięku "d". Hydronimy z tym rdzeniem można znaleźć w Hiszpanii i Portugalii – Douro (Duero); we Francji – Adur, Dore, Doron, Durance; w Wielkiej Brytanii – Dour; w Niemczech – Oder. I jest wiele takich przykładów. Okazuje się, że do tego, jak w II tys. przed naszą erą ludy indoeuropejskie przybyły do Europy Zachodniej, na tym terenie żyły nieznane plemiona autochtoniczne, które miały pokrewieństwo z Waskonami, przodkami Basków, w językowym sensie. Większość z tych plemion była asymilowana przez Indoeuropejczyków, ale niektórzy z nich, będąc asymilowani, zachowali swoje pierwotne starożytne imię, a także część słownictwa w języku. Owym ludem byli Sklawini, których praojcowie gdzieś do VII wieku przed naszą erą zmieszawszy się z Bałtami, założyli później słowiański etnos. Być może ktoś zaprotestuje i powie, że to chyba niemożliwe, ale w odpowiedzi na to dam przykład, dotyczący Bułgarów, których przodkowie mieli w stosowaniu jakiś z języków turkijskich, ale po wstąpieniu do związku w VII wieku naszej ery ze słowiańskimi plemionami przy chanie Asparuchie, zmieszali się z tymi ostatnimi i zmienili swą mowę w późniejszych czasach na język słowiański. Jak widać, Bułgarzy zachowali swoje oryginalne imię (nazwę). Dokładnie tak samo chyba było z przodkami Słowian na terenie Polski, ale w tym przypadku waskonojęzyczny lud «Sklawini» («Sklawoni») zmieszał się z Indoeuropejskimi Bałtami i stworzył nowy naród Słowian, których język zapożyczył większość bałtyckiego słownictwa, ale zachowując jednak pewną część waskońskiej leksyki i oryginalną nazwę ludu. Jako dowód służy mianowicie starożytna nazwa Słowian. W czasach starożytnych historycy europejscy (np. historyk gotycki IV w. n.e. Jordanes oraz w 555 roku Prokopiusz z Cezarei) nazywali Słowian etnonimem "Sklavoi", "Sklawoni", "Sklaweni", "Sklawini", "Skalavi", "Esklavi" oraz wschodni autorzy imionami "Sakalaba" i "Sakaliba". Przez wszystkich antycznych autorów w każdej wersji nazwy używano dźwięk "k", co wskazuje, że utrata tego dźwięku w słowie nastąpiła w późniejszym okresie z powodu przemyślenia tego etnonimu (przez współbrzmienie ze słowami "słowo" i "sława") w związku z przejściem ludu na inny język. Samo słowo "Sklawin", "Skalav" lub "Esklav" prawdopodobnie pochodzi od nazwy ludu baskijskiego "Euskal". Zresztą, niektóre grupy górskie Polaków, Czechów i Słowaków rysami ich twarzy bardzo przypominają Basków i wydają się być genetycznie związane z nimi. Wszystko to przemawia na korzyść baskijskiego pochodzenia przodków Słowian i pomimo faktu, że przodkowie Słowian wchłonęli w siebie indoeuropejskie elementy bałtyckie, pozostają oni, podobnie jak Baskowie, rdzennymi mieszkańcami Europy.

       Samo rozumie się przez się że lingwistycznych danych nie w pełni wystarcza, by twierdzić, że Słowianie są spokrewnieni ze starożytnymi Waskonami, w związku z czym możemy korzystać z danych archeologicznych i genetycznych. Mówiąc o danych archeologicznych, można przypomnieć, że w Polsce jest sporo starożytnych osad, które mogą rzucić światło na istotę tego problemu. Na przykład, niewiele osób wie, że najstarsze miasto, zbudowane przez Słowian, znajduje się w Polsce. Nosi nazwę Kalisz, ale w czasach starożytnych zostało wymienione w "Geografii" Klaudiusza Ptolemeusza w II wieku n.e. (w 158 roku n.e.) jako Calisia (Kalizja), umieszczając go na Szlaku Bursztynowym wiodącym z Rzymu nad Bałtyk. Miasto pod taką nazwą musiało być szczególnie ważnym, ponieważ znajdowało się na Bursztynowym Szlaku od Bałtyku do Morza Śródziemnego. Rzymscy i greccy kupcy przejeżdżali przez Kalisz, kierując się na północ do bursztynu bałtyckiego, który w tym czasie był prawie droższy niż złoto. Głównym dowodem obecności zagranicznych kupców w Kaliszu jest skarb odnaleziony w 1927 roku w Zagórzynie koło Kalisza. Tam było odnaleziono 3 000 srebrnych denarów i złotych solidów rzymskich cesarzy Teodozjusza, Gracjana i Walentyniana. O Kaliszu, jako najstarszym polskim mieście, wspominał też znany polski kronikarz Jan Długosz. Jest to poważnym dowodem, że Kalisz już istniał co najmniej 1800 lat, a ślady osadnictwa na tym terenie znajdują swoje miejsce już w I wieku p.n.e., co się wyjawiło dzięki wykopaliskom archeologicznym. Badania naukowe jednak pozwalają przypuszczać, że wydobycie bursztynu na tym obszarze mogło mieć miejsce jeszcze tysiące lat wcześniej, przynajmniej do czasu pojawienia się w tym regionie Indoeuropejczyków. Najprawdopodobniej bursztyn w tych czasach wydobywany był przez starożytnych Waskonów, którzy zgodnie z hipotezą niemieckiego naukowca Theo Vennemanna byli asymilowani przez przodków Słowian. Tak czy inaczej, Polacy jako Słowianie stali się dziedzicami wielkiej kultury i założycielami jednego z pierwszych słowiańskich państw wraz z innymi ludami słowiańskimi.

       Oczywiście, podałem tu tylko jeden z przykładów, ponieważ przykład starożytnego Kalisza nie jest daleko odosobnionym przypadkiem. Nie oddalając się od istoty sprawy, powiem, że na przykład wielkie odkrycie kopców na Pomorzu może stać się dowodem tego że przodkowie Polaków zamieszkiwali terytorium Polski już 5 tys. lat temu i mieli między innymi w tamtych czasach haplogrupę R1b, którą mają w większości Baskowie (do 88,1%) na terytorium Hiszpanii i Francji. Jednak i w czas dzisiejszy ta haplogrupa występuje wśród Polaków (do 16,4%) oraz wśród Słowaków i Czechów (do 23%). Według hipotezy przodkowie Słowian pochodzą od starożytnych Waskonów, od których wywodzą się także Baskowie. W dawnych czasach, moim zdaniem, Waskonowie zajmowali wielkie strefy Europy Zachodniej od terytorium Hiszpanii do terytorium Polski. W ciągu wielu tysiącleci staroeuropejska cywilizacja Waskonów stworzyła wielką megalityczną kulturę i potem w znacznej większości była asymilowana przez indoeuropejskie ludy, na przykład, w polskiej części Europy przez indoeuropejskich Bałtów, w wyniku czego powstali Słowianie. Ten lud stworzył wielkie budowle megalityczne, a nawet zbudował grobowce w formie piramid.

       Tak czy owak otwarcie kopców na Pomorzu w Polsce, których wiek wynosi 5 tys. lat, faktycznie wyłącza przynależność Indoeuropejczyków do budowy tych kopców, bo Indoeuropejczycy przybyli do tych miejsc nie wcześniej niż II tys. p.n.e., a to jest tysiąc lat po pojawieniu się tych budowli. Charakter starożytnych pochówków i obecność haplogrupy R1b u szczątków pochowanych w grobowcach ludzi mówi o ewentualnej przynależności do preindoeuropejskiej populacji, do której należeli Waskonowie, przodkowie Basków, szeroko rozsiedleni w starożytności od terytorium Hiszpanii do terytorium Polski. To potwierdza hipotezę, że przodkowie Słowian pojawili się w wyniku mieszanki autochtonicznych Waskonów z indoeuropejskimi przybyszami Bałtami, po czym przejęli język indoeuropejski od tych ostatnich, ale zachowali część leksykonu Waskonów. Uważam, że asymilacja Waskonów przez Indoeuropejczyków na terytorium Polski następowała stopniowo i jakaś niewielka część Waskonów jeszcze przed początkiem I tys. n.e. mogła mówić językiem ojczystym, których chwalebni potomkowie mogli zachować kulturowe tradycje ludu aż do końca I tys. n.e. Na korzyść tego argumentu przemawia również istnienie kopca Krakusa, etniczna przynależność budowniczych którego nie została jeszcze ustalona. Wiele cech kopca, znalezionego na Pomorzu, i kopca Krakusa, znajdującego się w Krakowie na prawym brzegu Wisły, są podobne, co pozwala przypuszczać, że również kopiec Krakusa należy do tej samej kultury archeologicznej. Przypuszczam, że tradycja pochówku w kurhanach powstała w związku z migracją staroeuropejskich górali do płaskich obszarów rzecznych i morskich, ponieważ ludność Europy w czasach starożytnych, w obawie przed potopem, przez długi czas starała się osiedlać głównie na obszarach górskich i pochować swoich szlachetnych ludzi wysoko w górach i wyznaczać je jako miejsca pielgrzymek. Jeśli tak jest, to autochtoniczna ludność żyjąca w górach powinna była przez długi czas pozostawać odizolowana od wpadnięcia do swojego genotypu innych (nierdzennych) haplogrup i zachować do pewnego stopnia pierwotny wygląd, co potwierdza analiza DNA różnych grup ludności górskich regionów Polski, zwłaszcza w Tatrach, których cechy są w dużej mierze podobne do cech ludności w Kraju Basków na terytorium Hiszpanii. Również ważny jest sam fakt, że Polska powstała wokół Krakowa, a Kraków jest w 85 km od grzbietu górskiego, zwanego Tatrami. Bardzo interesującym jest też słowo "góral", które ma rdzeń podobny do baskijskiego, ponieważ słowo "gora" w tłumaczeniu z baskijskiego oznacza "na górze", co jest związane ze słowem "góra". Również starożytne etnonimy Słowian "Sklav", "Sklawin", "Sklawon" są zbieżne w brzmieniu z oryginalną nazwą baskijskiego ludu "Euskal", a samo słowo "euskal" wywodzi się z waskońskiego słowa "(d)ur" (we współczesnym baskijskim "ur") i sufiksu "-scale " (we współczesnym baskijskim "-tzale"), co dosłownie oznacza "mieszkaniec wód". Etymologia słów "(d)ur" i "euskal" jest również wyraźnie widoczna w baskijskim podłożu (substracie) języków celtyckich ze znaczeniem "woda" — "dour" i "uisce". Bazując na ogólnej typologii baskijskiego słowa "euskal", można przypuścić że słowo "góral", utworzone zgodnie z tym samym schematem, musi oznaczać "mieszkańca gór". Jeśli tak jest, to dawny etnonim Słowian "Sklaweni" do przemyślenia tego słowa na wzór indoeuropejski musiało oznaczać naród, żyjący po brzegach wód. Nawiasem mówiąc, na terytorium Francji także w czasach starożytnych żył lud, który Rzymianie nazywali akwitanami i który po mowie był bliski do Waskonów, co już jest udowodnione przez lingwistów. Słowo "Akwitanowie" (łac. "Aquitani") pochodzi od łacińskiego słowa "aqua", co oznacza także "woda". Tak więc ten łaciński etnonim był bezpośrednim tłumaczeniem baskijskiego słowa "euskal". W związku z tym, jeśli podążać za logiką, obok "mieszkańców wód" na terytorium Hiszpanii musieli jeszcze mieszkać jacyś "mieszkańcy gór". I naprawdę, tych mianowicie obok Kraju Basków znajdujemy w hiszpańskiej autonomii Kantabria, przy czym pod biało-czerwonym sztandarem podobnym do polskiego! Korzenie owego sztandaru zanikają w końcu I tys. p.n.e., kiedy starożytni Kantabrowie jeszcze się bronili przed ekspansją Rzymian. Sama nazwa "Kantabrowie" (łac. "Cantabri") jest ligurskiego pochodzenia i oznacza "górale", tj. termin ten był najprawdopodobniej celtyckim tłumaczeniem waskońskiego słowa "ligurak", które oznaczało lud ligurów, zamieszkujący w epoce starożytnej terytorium Włoch i południowo-wschodniej Galii. Uważam, że słowa "ligurowie" i "górale" są identyczne i oznaczają lud, który się rozsiedlił w głębokim czasie od terytorium Hiszpanii do terytorium Polski. Tak więc tajemnica pochodzenia Słowian, być może, została odkryta.

Walenty WALEWSKI

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

см. также мой текст и на русском языке:

Происхождение славян как след древних васконов

                     впервые опубликовано мной в 2018 г. на польском:
                     http://www.eioba.pl/a/5q56/tajemnicze-pochodzenie
                     https://justpaste.it/tajemnicze-pochodzenie-slowian-j
                     а также см.: http://www.eioba.pl/walentywalewski
                     в том числе: https://justpaste.it/u/walentywalewski

                  «Таинственное происхождение славян как след древних васконов»

      В то время как с происхождением многих индоевропейских народов всё более-менее ясно, то происхождение славян, к коим относятся поляки, чехи, словаки, русские, словенцы и др., по сей день остается загадкой. Несмотря на явную близость славянских языков к балтийским языкам старой Европы (литовскому, латышскому, латгальскому и прусскому[1]), между ними прослеживаются существенные различия, которые не позволяют объяснить это исключительно единым происхождением.

        Несомненным, однако, является то, что балты в какой-то степени участвовали в этногенезе славян, т. к. об этом говорит не только лексическая близость этих двух групп языков, но и балтская топонимика и гидронимика на территории Польши, к примеру, название горной гряды Судеты на польской, немецкой и чешской территории, которое восходит к литовскому слову «sudetis». Несмотря на это, довольно немалая часть топонимики и гидронимики на территории Польши не является балтской, но имеет корни слов неизвестного языка. К примеру, польские гидронимы Драва и Одра восходит к докельтскому неиндоевропейскому корню «dur»[2], который в свою очередь восходит к васконскому слову «dur» и который нашел свое развитие в баскском слове «ur» со значением «вода» при утрате начального звука «d». Гидронимы с этим корнем можно найти в Испании и Португалии — Douro (Duero); во Франции — Adur, Dore, Doron, Durance; в Великобритании — Dour; в Германии — Oder. И таких примеров можно привести великое множество. Получается, что до того, как во II тыс. до н. э. в Западную Европу пришли индоевропейские народы, на этой территории жили неизвестные автохтонные племена, имевшие с басками родство в языковом отношении. Большинство таких племен было индоевропейцами ассимилировано, но некоторые из них, будучи ассимилированными, сохранили свое исконное древнее название, а также часть лексики в языке. Таковым народом были «склавины»[3], праотцы которых к VII веку до н. э. смешавшись с балтами, составили впоследствии славянский этнос. Быть может, кто-нибудь возразит и скажет, что это невозможно, но в ответ на это я приведу пример с болгарами [4], предки которых (булгары [5]) были тюркоязычными, но войдя в союз в VII веке н. э.. со славянскими племенами при хане Аспарухе, смешались с последними и перешли в более поздние времена на славянский язык. Как видим, болгары сохранили свое исконное имя (название). Точно такая же ситуация была и с предками славян на территории Польши, но в данном случае васконоязычный народ «склавины» («склавоны») смешался с индоевропейскими балтами и составил новый народ славян, язык которого заимствовал большую часть балтской лексики, но сохранив при этом какую-то часть лексики васконской и самоназвание народа. Доказательством служит древнее название славян. В древности европейские историки (к примеру, готский историк 4 века н. э. Иордан и в 555 г. Прокопий Кесарийский) называли славян этнонимом «склавои», «склавоны», «склавени», «склавини», «скалавы» и «эсклавы», а восточные авторы — именами «сакалабы» и «сакалибы». Всеми античными авторами в названии этнонима был употреблен звук «к», что говорит о том, что выпадение этого звука в названии произошло в более поздний период в связи с переосмыслением этого этнонима (благодаря созвучию со словами «слово» и «слава») по причине перехода народа на другой язык. Само слово «sklawin», «skalav» или «esklav», вероятно, восходит к названию народа басков «euskal». Кстати, некоторые горные группы поляков, чехов и словаков внешне очень напоминают басков и, по всей видимости, генетически связаны с ними. Всё это говорит в пользу васконского происхождения предков славян и, несмотря на то, что предки славян вобрали в себя индоевропейские балтские элементы, они по-прежнему, как и баски, остаются коренным народом Европы.

       Само собой разумеется, что лингвистических данных не вполне достаточно для того, чтобы утверждать, что славяне находятся в каком-либо родстве с васконами, в связи с чем мы можем использовать археологические и генетические данные. Говоря о данных археологических, можно вспомнить, что в Польше довольно много древних поселений, которые могут бросить свет на существо данной проблемы. К примеру, немногие знают, что самый древний город, построенный славянами, находится в Польше. Он носит имя Калиш, а в древние времена впервые был упомянут в «Географии» Клавдия Птолемея во II веке н. э. (в 158 г. н. э.) как Calisia (Кализия), помещая его на Янтарном пути, ведущим из Рима в Балтику. Город с таким названием должен был быть особенно важным, поскольку находился на Янтарным пути от Балтики до Средиземного моря. Древнеримские и древнегреческие купцы пересекали Калиш, отправляясь за балтийским янтарем, который в то время был чуть ли не дороже золота. Главным доказательством присутствия чужеземных купцов в Калише является клад, найденный в 1927 г. в Загужине около Калиша. Там было найдено 3 000 серебряных денариев и золотых солидов древнеримских цезарей Феодосия, Грациана и Валентиниана. О Калише, как самом древнем польском городе, вспоминал также известный польский историк и хроникер Ян Длугош. Это является серьезным доводом в пользу того, что Калиш существовал уже по крайней мере 1800 лет, а следы поселения на этой территории находят свое место уже в I веке до н. э., что было выявлено в результате проведения археологических раскопок. Научные исследования, однако, позволяют допустить, что добыча янтаря в этом районе могла иметь место еще тысячи лет ранее, по крайней мере задолго до появления в этом регионе индоевропейцев. Правдоподобнее всего, янтарь в те далекие времена добывался древними васконами, которые, согласно гипотезе немецкого ученого Тео Феннеманна, были ассимилированы предками славян. Так или иначе, поляки, будучи славянами, стали наследниками великой культуры и основателями одного из первых славянских государств наряду с другими славянскими народами.

       Конечно, я привел здесь только один из примеров, поскольку пример древнего Калиша не является далеко единичным случаем. Не отдаляясь от существа темы, скажу, что, к примеру, большое открытие курганов на польском Поморье (поль. Pomorze) может стать доказательством того, что предки поляков проживали на территории Польши уже 5 тыс. лет тому назад и имели в те времена среди прочих гаплогруппу R1b, которую в большинстве имеют баски (до 88,1%) на территории Франции и Испании. Однако, и ныне эта гаплогруппа встречается у поляков (до 16,4%) и также у словаков и чехов (до 23%). Согласно гипотезе предки славян происходят от древних васконов, от которых ведутся также и баски. В давних временах, по моему мнению, васконы занимали большие области Западной Европы от территории Испании до территории Польши. В течение многих тысячелетий древнеевропейская цивилизация создала великую мегалитическую культуру и впоследствии большей частью была ассимилирована индоевропейскими народами, к примеру, в польской части Европы индоевропейскими балтами, в результате чего возникли славяне. Этот народ создал большие мегалитические сооружения и даже построил гробницы наподобие пирамид (курганы).

       Так или иначе, открытие курганов на Балтийском Поморье в Польше, возраст которых насчитывает 5 тыс. лет, фактически исключило принадлежность индоевропейцев к строительству этих курганов, т. к. индоевропейцы появились в этих местах не ранее II тыс. до н. э., а это на тысячу лет позже появления этих сооружений. Характер древних захоронений и наличие гаплогруппы R1b у останков захороненных в гробницах людей говорит о возможной принадлежности к доиндоевропейскому населению, к которому относились васконы, предки басков, широко расселенные в древние времена от территории Испании до территории Польши. Это подтверждает гипотезу о том, что предки славян произошли в результате смешения автохтонных васконов с пришлыми индоевропейцами — балтами, после чего переняли от последних индоевропейский язык, но сохранили при этом какую-то часть васконского лексикона. Полагаю, что ассимиляция васконов индоевропейцами на территории Польши происходила постепенно и какая-то небольшая часть васконов еще до начала I тыс. н. э. могла говорить на коренном языке, чьи славные потомки могли сохранять культурные традиции народа вплоть до конца I тыс. н. э. В пользу этого говорит также существование кургана Кракуса, этническая принадлежность зодчих которого до сих пор не установлена. Многие признаки кургана, найденного на польском Поморье, и кургана Кракуса, находящегося в Кракове, на правом берегу Вислы, сходны, что позволяет предположить, что также и курган Кракуса относится к той же археологической культуре. Предполагаю, что традиция погребения в курганах возникла в связи с переселением древнеевропейских горцев в равнинные речные и морские местности, поскольку население Европы в древности из-за боязни перед потопом долгое время старалось селиться в основном в горных местностях и хоронить своих знатных людей высоко в горах, характеризуя их как места для паломничества. Если это так, то автохтонное население, проживающее в горах, должно было долгое время оставаться изолированным от попадания в его генотип других (некоренных) гаплогрупп и сохранять в той или иной степени первоначальный облик, что и подтверждается анализом ДНК разных групп населения горных областей Польши, особенно Татр, чьи характеристики во многом близки характеристикам населения Страны Басков на территории Испании. Также важен сам факт, что Польша сформировалась вокруг Кракова, а Краков находится в 85 километрах от горной гряды, называемой Татрами. Интересно и само слово «góral» («гураль»), которое имеет корень сходный по значению с баскским, поскольку слово «gora» в переводе с баскского означает «наверху», «на горнем месте», что связано со словом «гора» (поль. «góra»). Также древние этнонимы славян «склав», «склавин», «склавон» совпадают по звучанию с самоназванием народа басков «эускаль», а само слово «euskal» происходит от васконского слова «(d)ur» (в современном баскском «ur») и суффикса «-scale» (в современном баскском «-tzale»), что буквально означает «житель вод». Этимология слов «(d)ur» и «euskal» хорошо также просматривается в баскском субстрате кельтских языков со значением «вода» — «dour» и «uisce». Если исходить из общей типологии баскского слова «euskal», то слово «góral», образованное по той же схеме, должно обозначать «жителя гор». Если это так, то давний этноним славян «sklaweni» до переосмысления этого слова на индоевропейский лад должно было обозначать народ, живущий по берегам водоемов. Кстати, на территории Франции также в древности обитал народ, который римляне называли аквитанами и который по языку был близок к васконам, что ныне доказано лингвистами. Слово «аквитаны» (лат. «aquitani») происходит от латинского слова «aqua», что означает также «вода». Таким образом, этот латинский этноним являлся прямым переводом баскского слова «euskal». Следовательно, если следовать логике, то рядом с «жителями вод» на территории Испании должны были еще проживать и некие «жители гор». И мы их действительно рядом со Страной Басков находим в испанской автономии Кантабрия, причем под бело-красным флагом похожим на польский! Корни этого флага теряются в конце I тыс. до н. э., когда древние кантабры еще отбивались от экспансии римлян. Само название «кантабры» (лат. «cantabri») — лигурского происхождения и означает «горцы», т. е. этот термин скорее всего был кельтским переводом васконского слова «ligurak», обозначавшего народ лигуры, проживавший в античную эпоху на территории Италии и юго-восточной Галлии. Полагаю, что слова «лигуры» и «гурали» тождественны и обозначают народ, расселившийся в глубокие времена от территории Испании до территории Польши. Таким образом, тайна происхождения славян, возможно, раскрыта.

Валентин ВАЛЕВСКИЙ (Walenty WALEWSKI)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Примечания к тексту:

[1]   Прусский язык — «вымерший язык пруссов, один из балтийских языков
(западно-балтийская группа). Иногда также называется древнепрусским […]
Из нынешних живых языков прусский язык наиболее близок к литовскому
и латышскому языкам.» Википедия, «Прусский язык», «Лингвистическая
характеристика», см. источник: https://ru.wikipedia.org/wiki/Прусский_язык

[2]  В польской Википедии о древнеевропейских гидронимах упоминается
следующее:

«Определение „древнеевропейский” (нем. alteuropaisch) было введено в 1964 г.
Гансом Крахе для обозначения языка, характеризующего наиболее древний
реконструированный слой гидронимов в центральной и западной Европе
догерманского и докельтского периодов. Продатированы Крахе II тыс. до н. э.
Согласно одной из теорий, язык древнеевропейских гидронимов был по
своему характеру агглютинативным и доиндоевропейским […]
Dur — докельтский корень, означающий воду, поток.» (перевод с польского)
Википедия (pl.wikipedia.org), см. ниже польский оригинал и сам источник:

«Określenie „staroeuropejskie” (niem. alteuropäisch) zostało wprowadzone w 1964
przez Hansa Krahego na oznaczenie języka najstarszej zrekonstruowanej warstwy
hydronimów w środkowej i zachodniej Europie z okresu przedgermańskiego i
przedceltyckiego. Są one datowane przez Krahego na II tysiąclecie przed naszą
erą. Według jednej z teorii, język hydronimów staroeuropejskich ma charakter
aglutynacyjny i przedindoeuropejski […]
Dur, przedceltycki rdzeń oznaczający wodę, potok.»
https://pl.wikipedia.org/wiki/Hydronimy_staroeuropejskie

[3]  Склавины (лат. Sclaueni) — «общее название всех славянских племен у
раннесредневековых и ранневизантийских авторов.» Википедия, источник:
https://ru.wikipedia.org/wiki/Склавины

[4]  О болгарах в Википедии можно встретить следующую информацию:

«болгары возникли в результате смешения трёх существовавших ранее
этносов: булгар, племён славян, обитавших на землях нынешней Болгарии,
куда пришли булгары, и фракийцев, живших на тех же землях до прихода
славян.» Википедия, см. источник: https://ru.wikipedia.org/wiki//Болгары

[5]  Булгары — «тюркские племена, населявшие с IV века степи Северного
Причерноморья до Каспия и Северного Кавказа и мигрировавшие во 2-й
половине VII века частично в Подунавье, а позднее – в Среднее Поволжье
и ряд других регионов. Участвовали в этногенезе таких современных
народов, как балкарцы, башкиры, болгары, гагаузы, карачаевцы, татары,
ногайцы и чуваши. Передали своё имя государству Болгария.» Википедия,
«Булгары», см. следующий источник: https://ru.wikipedia.org/wiki/Булгары



Мне нравится:
0

Рубрика произведения: Проза ~ Статья
Ключевые слова: Валентин Валевский, Walenty Walewski, Происхождение славян как след древних васконов,
Количество рецензий: 0
Количество просмотров: 111
Опубликовано: 07.04.2021 в 03:11







Есть вопросы?
Мы всегда рады помочь! Напишите нам, и мы свяжемся с Вами в ближайшее время!
1