Czy był Jezus? Prawda czy błąd?


Czy był Jezus? Prawda czy błąd?
                          ten artykuł został opublikowany przeze mnie w 2011 r.:
                          http://www.eioba.pl/a/3hfn/czy-byl-jezus-prawda-czy-blad
                          https://justpaste.it/czy-byl-jezus-prawda-czy-blad
                          zobacz źródło: http://www.eioba.pl/walentywalewski
                          oraz inny link: https://justpaste.it/u/walentywalewski

          Czy był Jezus? Prawda czy błąd? To pytanie dręczy wielu pokoleń i nie daje spokoju badaczom, historykom i dokumentalistom. Aby w całości odpowiedzieć na to ważne pytanie, musimy sobie jasno zrozumieć co mamy w dyspozycji z autentycznych źródeł.

       Przede wszystkim, zwróćmy się do autentycznych, dotyczących realnych faktów oraz dokumentów historycznych, które są niepodważalnymi dowodami historyczności osoby Jezusa. Czy są takie dowody? Oczywiście istnieją. Starojudejski znany historyk Józef Flawiusz (łac. Josephus Flavius, (hebr. Josef ben Matatia (Józef, syn Matatiasza), ur. 37, zm. po 94, wielki i słynny żydowski historyk, kronikarz i przywódca wojskowy) mówi o istnieniu Jezusa jako o prawdziwej osobie historycznej, mówiąc o czasach połowy pierwszego wieku:

       «W owym czasie żył Jezus, człowiek mądry, jeżeli można w ogóle jego nazwać człowiekiem. Uczynił wielkie cuda i stał się mentorem tych, którzy łatwo postrzegali prawdę. Przyciągnął wielu Żydów i Greków. To był Chrystus. Pod naciskiem wpływowych osób Piłat skazał go na krzyż. Ale ci, którzy go kochali, nigdy nie przestali go kochać i teraz. Na trzeci dzień ukazał im się żywy ponownie, jak było ogłoszono o nim i o wielu innych cudów jego przez natchnionych od Boga proroków. Dziś nadal istnieją tak zwane chrześcijanie, którzy nazywają siebie jako takie w jego imieniu.» (przekład według rosyjskiego przekłada G. Henkela)

Zgodnie z alternatywnym tłumaczeniem, mamy następujący tekst:

      «W przybliżeniu tych czasów żył Jezus, człowiek mądry, jeżeli w rzeczywistości powinien być nazywany człowiekiem, bo on był tym, który dokonał cudów i był nauczycielem tych, którzy z radością przyjęli prawdę. Nawrócił wielu Żydów i wielu Greków. On był Mesjaszem. Gdy więc Piłat usłyszał oskarżenia w jego adres od ludzi w tym, że wywyższał siebie wśród nich, został skazany na ukrzyżowanie. Ci, którzy przyszli doń po raz pierwszy, by kochać go, nie stracili swoich uczuć do niego. Na trzeci dzień ukazał się im przywrócony do życia, jak o tym, tak również o wielu innych rzeczy, które były przepowiedzone przez proroków od Boga. I rodzaj chrześcijan, nazwany tak na jego cześć, jeszcze nie zginął.» (Antiquities 18.63f; translation in Feldman, Josephus, według rosyjskiego przekładu tego fragmentu J. Mołodczego z artykułu Davida A. Finzi «Historyczność Jezusa»)

Według arabskiego tekstu Agapiusza Manbidżskiego «Księgi tytułów» («Kitab al-Honwana»), gdzie się przytaczają fragmenty z pism Józefa Flawiusza, mamy nieco odmienne od tradycyjnych wersji tekstu greckiego, ale daje nam mniej więcej takie samo przedstawienie o osobie Jezusa:

       «W tym czasie był tam mądry człowiek imieniem Jezus. Jego życie było godne pochwały, i był znany z cnót swoich, a wielu ludzi spośród Żydów i innych narodów stało się jego uczniami. Piłat skazał go na ukrzyżowanie i śmierć, ale ci, którzy stali się jego uczniami, nie wyrzekli się jego uczenia. Przez nich było powiedziano, że ukazał się im na trzeci dzień po ukrzyżowaniu i był jako żywy. Zgodnie z tym jakoby i był Mesjaszem, o którym przez proroków były zapowiedzone cuda.» (tłumaczenie według rosyjskiego przekładu S. Awerincewa)

        Co mamy z tego? Po pierwsze, wiemy, że był taki pobożny Żyd Józef Flawiusz i był podobno głęboko religijnym człowiekiem i szanowanym w swojej społeczności, będąc wielkim i sławnym synem swego narodu. Po drugie, uznawając za osobą Jezusa (Jeszua) historyczność, nazywa go Maszyjahem, co po hebrajsku oznacza Mesjasz (z hebr. Maszyjah, dosłownie – «namaszczony», a w języku greckim – Christos). To jasno wskazuje, że w czasach życia Józefa Flawiusza, Jezus uznawany był za hebrajskiego proroka i Mesjasza, a odrzucenie Jezusa od Chrama miało miejsce o wiele później. Myślę, że pobożni Żydzi w owe czasy patrzyli na Jezusa mniej więcej także jak dzisiaj patrzą nań muzułmanie. W islamie jest znany jako prorok, Isa, to ma się rozumieć, że zaprzecza boskości przez dogmat zaświadczenia, stwierdzającego, że «nie ma Boga oprócz Allaha». Jednak w Koranie nie zważając na to jeszcze powiedziano: «Słowo Boże, którego imię Mesjasz, Isa, syn Marjam» (Koran, Sura 6, 85), co oznacza, że Jezus jest uznawany w Koranie jako Słowo Boskie. Po trzecie, Józef Flawiusz właściwie potwierdza fakt historyczny ukrzyżowania Jezusa przez starożytnego rzymskiego namiestnika (prokuratora) Judei, Poncjusza Piłata. Ale chcę tu podkreślić, że Imperium Rzymskie było Republiką, w której wszystkie kwestie prawne mogły być rozwiązane tylko z udziałem ludu. Bez udziału ludu, nie mógł być rozwiązany żaden problem, a zatem fakt śmierci Jezusa na krzyżu nie mógłby mieć miejsca bez zgody jakichkolwiek osób uczestniczących w sądzie. Może powstać uzasadnione pytanie: czy mogłoby być to wszystko jakoś inaczej, jeśli przydać pytaniu hipotetyczne rozumowanie? Odpowiedź jest oczywista: nie. We wszystkich prowincjach starożytnego Imperium Rzymskiego była sztywnie ustalona moc prawa rzymskiego, według którego wszystkie prawnicze problemy i sprawy się rozstrzygały tylko przez uczestniczenie prostego ludu. Podczas kolonizacji ziemi Judei przez Rzym żydzi nie mogli przeprowadzać sądy w jakiś inny sposób. Wszystkie takie czyny znajdowały się poza prawem. Prawo rzymskie surowo karało za nieposłuszeństwo prawu ustalonemu w Imperium. Ale zwróćmy się do Ewangelii. Z Ewangelii możemy wiedzieć, że Poncjusz Piłat po rozmowie z Jezusem nie znalazł żadnej winy w nim, a oskarżenie o grożenie zniszczenia żydowskiej Świątyni Salomona, wydawało się nie do pomyślenia, bo utworzenie gigantycznej budowli chramu dokonanej przez kości ludzi Heroda króla Żydów (był idumejczykiem) było równoważnie budownictwu piramid egipskich. Największe pozostałe bloki z kamienia na jej podstawie maja wagę od 350 do 600 ton, zewnętrzna ściana budynku otaczała górę i miała 500 metrów długości i 250 m szerokości, u stóp świątyni znajdowała się kolumnadą, licząca ponad 1000 gigantycznych kolumn (świątynia Heroda we wszystkich szczegółach jest opisana w Talmudzie, w traktacie "Minot» i poprzez Józefa Flawiusza w I wieku p.n.e.). Technicznie zniszczyć taki budynek można było tylko jeszcze większymi środkami, niż było skorzystano przy budowaniu, to jest w tym czasie było praktycznie niewykonalnie, a wybuchowych narzędzi wtedy jeszcze nie znano. Obecnie naukowcy są bardziej skłonni myśleć, że zniszczenie świątyni Salomona było wynikiem trzęsienia ziemi, które miało miejsce w roku 70 p.n.e., a następnie jego zniszczenie zostało przypisano do Rzymian, w celu podniesienia ducha narodowego ludności żydowskiej w walce przeciw Rzymowi. Po czwarte, Józef Flawiusz potwierdza historyczność faktu zmartwychwstania Jezusa trzeciego dnia po śmierci. Wspomina także w swoim dokumencie rodzaj chrześcijan, które się pojawiły wskutek z nauką Jezusa Chrystusa. Myślę, że odrzucenie od świątyni obrazu duchownego Jezusa Chrystusa było wynikiem oficjalnego ubóstwienia przez chrześcijan tożsamości Jezusa. O ile pamiętamy, że Jezus zawsze nazywał siebie Synem Człowieczym i Synem Bożym nigdy się nie nazywał. Ale to nie znaczy, że nie wierzę w boskość Jezusa. Historyczność Jezusa potwierdza treść innego wcześniejszego tekstu, poprzedzającego świadectwa historyczne Józefa Flawiusza, rzymskiego historyka Tacyta (Publius lub Gajusz Korneliusz Tacyt, łac. Publius Cornelius Tacitus lub Gaius Cornelius Tacitus, ok. 56 - 117 p.n.e.)

        «Chrystus, od imienia którego jest nazwa chrześcijan, był ukarany przez namiestnika Poncjusza Piłata, za czasy Tyberiusza, przytłumiony na jakiś czas ten szkodliwy przesąd znowu przedarł się na zewnątrz, i to nie tylko w Judei, skąd pochodzi ta wielka zguba, ale również i w Rzymie, gdzie zewsząd zbiera się to wszystko podłe i haniebne, i gdzie znajduje sobie zwolenników.» (tłumaczenie według rosyjskiego przekładu A. Bobowicz, «Annały», 15.44)

Zgodnie z alternatywnym tłumaczeniem, mamy następujący tekst:

      «Nazwa chrześcijan pochodzi od Chrystusa, który został stracony przez Poncjusza Piłata za panowania Tyberiusza. Ten przesąd szkodliwy został stłumiony przez jakiś czas, ale potem ponownie wybuchnął nie tylko w Judei, początku wszelkiego zła, ale także i w całym mieście...» («Annały», 15,44, według rosyjskiego przekładu tego fragmentu J. Mołodczego z artykułu Davida A. Finzi «Historyczność Jezusa»)

       Ten historyczny dokument potwierdza sam fakt śmierci Jezusa Chrystusa z powodu egzekucji, uczynionej przez starożytnego rzymskiego namiestnika Poncjusza Piłata. Wszystkie inne wydarzenia historyczne, które są opisane przez Tacyta i Józefa Flawiusza, potwierdzone przez inne dowody, tak, że są one bez zarzutu. Oprócz tego Jezus jest wymieniony w Babilońskim Talmudzie (Sanhedryn 43a, w odniesieniu do śmierci Jezusa (Jeszua Ha-Nocri) w przeddzień Paschy), o tym jest w źródle Mary Bara Serapiona , a także w dziełach starożytnych autorów rzymskich, takich jak Swetoniusz, Pliniusz, Tall, Flegonta, Lucian (z Samosaty) i inne. Wszystko wskazuje na to, że historyczność Jezusa Chrystusa nie może podlegać żadnej wątpliwości. Nie podlega wątpliwości również fakt ukrzyżowania Jezusa Chrystusa przez prokuratora Judei, Poncjusza Piłata. A już mieliśmy się dowiedzieć, że starożytny Rzym był Republiką i według prawa rzymskiego nic się nie działo i nie rozstrzygało bez udziału i akceptacji ludu (ten argument potwierdza i sam tekst Ewangelii). Więc Jezus był, i każdy ma prawo sam decydować jak traktować ten fakt.

Walenty WALEWSKI

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

см. также мой текст и на русском языке:

Существовал ли Иисус? Истина или заблуждение?

                          см. мою статью на польском «Czy był Jezus? Prawda czy błąd?»
                          http://www.eioba.pl/a/3hfn/czy-byl-jezus-prawda-czy-blad
                          также см.: https://justpaste.it/czy-byl-jezus-prawda-czy-blad

      Существовал ли Иисус? Истина или заблуждение? Этот вопрос мучает уже многие поколения и не дает покоя историкам и документалистам. Чтобы ответить на этот вопрос, мы должны себе четко уяснить, что мы вообще имеем в диспозиции из аутентичных источников.

       Прежде всего давайте обратимся к достоверным историческим свидетельствам, которые являются бесспорными доказательствами историчности самой личности Иисуса. Есть ли такие свидетельства? Безусловно есть. Общепризнанный древнеиудейский историк Иосиф Флавий (лат. Josephus Flavius, Йосеф бен Матитьягу (Иосиф, сын Маттафии), ок. 37— ок. 100 н.э. великий еврейский историк и военачальник) говорит о существовании Иисуса как реального исторического лица, говоря о временах середины первого века нашей эры:

       «Около этого времени жил Иисус, человек мудрый, если его вообще можно назвать человеком. Он совершил изумительные деяния и стал наставником тех людей, которые охотно воспринимали истину. Он привлёк к себе многих иудеев и эллинов. То был Христос. По настоянию влиятельных лиц Пилат приговорил его к кресту. Но те, кто раньше любили его, не прекращали любить его и теперь. На третий день он вновь явился им живой, как возвестили о нём и о многих других его чудесах боговдохновенные пророки. Поныне ещё существуют так называемые христиане, именующие себя таким образом по его имени.» (перевод Г. Генкеля)

Согласно альтернативному переводу мы имеем следующий текст:

       «Примерно в это время жил Иисус, мудрый человек, если в действительности его следует называть человеком, поскольку он был тем, кто совершал удивительные подвиги и был учителем тех, кто с радостью принимал истину. Он обратил многих евреев и многих греков. Он был Машиахом. Когда Пилат услышал в его адрес обвинения людей в том, что он возносил себя среди них, он приговорил его к распятию. Те, кто пришли к нему сначала, чтобы любить его, не оставили своей привязанности к нему. На третий день он явился им, вернувшимся к жизни, как об этом, а также о многих других удивительных вещах касательно его предсказывали Божьи пророки. И род христиан, так названный в его честь, до сих пор не исчез» (Antiquities 18.63f; translation in Feldman, Josephus, перевод фрагмента на русский Ю.Молодчего из статьи Дэвида А. Финзи «Историчность Иисуса»)

По арабскому тексту у Агапия Манбиджского из его «Книги Титулов» («Китаб аль-унван»), где приводятся выдержки из сочинений Иосифа Флавия, имеем несколько отличающийся от общепринятой греческой версии текст, но дающий нам примерно такое же представление о личности Иисуса:

       «В это время был мудрый человек по имени Иисус. Его образ жизни был похвальным, и он славился своей добродетелью; и многие люди из числа иудеев и других народов стали его учениками. Пилат осудил его на распятие и смерть; однако те, которые стали его учениками, не отреклись от своего ученичества. Они рассказывали, будто он явился им на третий день после своего распятия и был живым. В соответствии с этим он-де и был Мессия, о котором пророки предвещали чудеса.» (перевод С. С. Аверинцева)

       Что мы из этого имеем? Во-первых, мы знаем, что сам Иосиф Флавий был правоверным иудеем и глубоко верующим человеком, и весьма уважаемым в своем обществе, будучи великим и известным сыном своего народа. Во-вторых, признавая за Иисусом (Иешуа) историчность, он называет его Машиахом, что в переводе с иврита означает Мессия (от др.-евр. машиах, буквально — помазанник; в пер. на греч. — Christos). Это недвусмысленно говорит о том, что во времена жизни Иосифа Флавия Иисус признавался как иудейский пророк и Мессия, а отторжение Иисуса произошло гораздо позднее. Я полагаю, что на Иисуса тогда правоверные иудеи смотрели примерно также как сейчас мусульмане. В Исламе он известен как пророк Иса, само собой разумеется, что божественность его отрицается догматом свидетельства, согласно которому «нет иного Бога, кроме Аллаха». Однако в Коране при этом сказано: «Слово от Аллаха, имя которого Мессия Иса, сын Марьям» (Коран, Сура 6, 85), что означает, что Иисус признается в Коране Словом Всевышнего. В-третьих, Иосиф Флавий признает исторический факт самого распятия Иисуса древнеримским наместником Иудеи Понтием Пилатом. Однако хочу особо отметить, что древнеримская империя была Республикой, в которой все правовые вопросы решались только с участием народа. Без участия народа ничего не могло решаться, а следовательно, сам факт казни Иисуса через распятие не мог произойти без одобрения какой-то части народа, присутствующем на суде. Может возникнуть резонный вопрос: а могло ли это происходить как-то иначе, если рассуждать чисто гипотетически? Ответ ясен: нет. Во всех провинциях древнеримской империи было жестко установлено римское право, согласно которому окончательное решение принимал только народ. Во времена колонизации иудейских земель Римом иудеи не могли отправлять суды как-то иначе. Все подобные действия сразу объявлялись вне закона. Римское право жестко карало за неповиновение установленному им законодательству. Но давайте обратимся к Евангелиям. Из Евангелий мы можем знать, что Понтий Пилат, поговорив с Иисусом не нашел в нем никакой вины, а обвинение в угрозе разрушения иудейского Храма Иерусалимского, казалось тогда совершенно немыслимым, так как это гигантское сооружение сотворенное на костях народа царем Иудейским Иродом (он был идумеем) было равносильно постройке древнеегипетских пирамид. Самые крупные сохранившиеся каменные блоки в его основании весом от 350 до 600 тонн, внешняя стена сооружения окружала гору и имела 500 м в длину и 250 м в ширину, у подножия храма находилась колоннада из более чем 1000 гигантских колонн (храм Ирода во всех подробностях и деталях описан в Талмудическом трактате "Минот" и Иосифом Флавием в I веке н.э.). Технически разрушить такое здание можно было только еще бо′льшими средствами, чем оно было построено, то есть в то время практически невыполнимо, а взрывных средств тогда еще не было. В настоящее время исследователи все более склоняются к мысли, что разрушение Храма Иерусалимского произошло в результате сильнейшего землетрясения, которое произошло как раз около 70-го года н.э., а затем его разрушение было приписано римлянам, дабы поднять национальный дух народа иудейского в борьбе против Рима. В-четвертых, Иосиф Флавий признает за Иисусом историчность факта воскресения на третий день после смерти. Также он упоминает в своем источнике род христиан, который появился в связи с учением Иисуса Христа. Я думаю, что отторжение от Храма духовного образа Иисуса Христа произошло в результате официального обожествления христианами личности Иисуса. Насколько мы можем помнить, что Иисус везде себя называл Сыном Человеческим и нигде себя Сыном Божьим не называл. Но это далеко не значит, что я не верю в божественность Иисуса. Историчность Иисуса подтверждает другой более ранний текст, предшествующий историческому свидетельству Иосифа Флавия, древнеримского историка Тацита (Публий или Гай Корнелий Тацит, лат. Publius Cornelius Tacitus или Gaius Cornelius Tacitus, ок. 56 — ок. 117 н. э.):

       «Христа, от имени которого происходит это название, казнил при Тиберии прокуратор Понтий Пилат; подавленное на время это зловредное суеверие стало вновь прорываться наружу, и не только в Иудее, откуда пошла эта пагуба, но и в Риме, куда отовсюду стекается все наиболее гнусное и постыдное и где оно находит приверженцев.» (перевод А.С. Бобовича, «Анналы» 15.44)

Согласно альтернативному переводу мы имеем следующий текст:

       «Имя христианин произошло от Христа, который был казнен Понтием Пилатом во время правления Тиберия. Это пагубное суеверие было подавлено на некоторое время, но затем вспыхнуло снова не только в Иудее, начале всякого зла, но также и по всему городу… («Анналы», 15.44, перевод фрагмента на русский Ю.Молодчего из статьи Дэвида А. Финзи «Историчность Иисуса»)

       Этот исторический документ подтверждает сам факт казни Иисуса Христа древнеримским наместником Понтием Пилатом. Все остальные исторические события, описанные Тацитом и Иосифом Флавием подтверждены другими свидетельствами, так что они вне всяких сомнений. Ко всему прочему Иисус упомянут в Вавилонском Талмуде (Санхедрин 43a, упоминание о казни Иисуса (Иешуа а Ноцри) в канун Пасхи), у Мара Бар-Серапиона и также у древнеримских авторов, среди которых Светоний, Плиний, Талл, Флегон, Лукиан (из Самосата) и другие. Всё это означает, что историчность Иисуса Христа не подлежит сомнению. Не подлежит сомнению также и сам факт распятия Иисуса Христа прокуратором Иудеи Понтием Пилатом. А мы уже с Вами выяснили, что Древний Рим был Республикой и по римскому праву ничто не делалось и не решалось без участия и одобрения какой-то части самого народа (доводом к тому может служить и сам текст Евангелия). Итак, Иисус был и каждый вправе решить сам как к этому относиться.

Валентин ВАЛЕВСКИЙ (Walenty WALEWSKI)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

в качестве иллюстрации к материалу произведения
представлен рисунок из следующего веб-источника:
http://subissati-martina.blog.kataweb.it/archives/13

© Copyright: Валентин Валевский, 2010, Стихи.ру
Свидетельство о публикации №110112601734



Мне нравится:
0

Рубрика произведения: Проза ~ Статья
Ключевые слова: Валентин Валевский, Walenty Walewski, Czy był Jezus? Prawda czy błąd?,
Количество рецензий: 0
Количество просмотров: 121
Опубликовано: 07.04.2021 в 02:49







Есть вопросы?
Мы всегда рады помочь! Напишите нам, и мы свяжемся с Вами в ближайшее время!
1