ЦЁМНЫ АНЁЛ. АПОВЕСЦЬ. РАЗДЗЕЛ 3-11


11.

Дзверы кабінета ляснулі, і на парозе з’явілася высокая сівая жанчына ў строгім чорным «настаўніцкім» касцюме і манументальных акулярах на вострым носе. Кірыл адразу зразумеў, што гэта і ёсць Кацярына Віктараўна, сакратарка і распарадчыца мерапрыемства. Ніхто іншы папросту не мог бы так выглядаць.
– Усё гатова, – прамовіла яна і нездаволена азірнула памяшканне. – А пісьменнік што, затрымліваецца?
– Не, я не затрымліваюся, – усміхнуўся ёй насустрач Кірыл. – Я ўжо мінут дваццаць як тут. Мы нават думалі, што вы прынесяце нам кавы, але, паколькі вы былі занятыя...
– Вы ведаеце, што рабіць? – сакратарка рашуча палажыла канец размове пра каву.
– Думаю, выступаць перад студэнтамі, – развёў рукамі Кірыл.
– Вы што, не азнаёмілі таварыша з праграмай вечара? – сурова павярнулася Кацярына Віктараўна да Міколы Генрыхавіча.
– Азнаёміў, азнаёміў, – залыпаў той вачыма. – Не хвалюйцеся, усё ў парадку.
– Мяне толькі трохі бянтэжыць тое, што дыспут будзе праходзіць у актавай зале, – зазначыў Кірыл. – Мне здавалася, што для шчырай размовы аб сучаснай літаратуры лепш падышло б іншае памяшканне, напрыклад, чытальная зала бібліятэкі...
– Вы савецкі пісьменнік, а разважаеце, як чужаземец, – холадна прамовіла сакратарка.
– Праўда?! – шчыра здзівіўся Кірыл. – Вось ніколі б не падумаў, што жаданне размаўляць аб кнігах у зале бібліятэкі – гэта сведчанне буржуазнага светапогляду!
– І ўсё‑такі, мы чакаем ад вас больш адказнага падыходу да нашага мерапрыемства, – праігнараваўшы ягоныя апошнія словы, дадала Кацярына Віктараўна. – Хочацца спадзявацца, што вы не будзеце размаўляць са студэнтамі пра Салжаніцына, Пікуля, Рыбакова. Не забывайце, усё павінна быць у строгай адпаведнасці з адукацыйнай праграмай.
– А што, з імі ўжо нехта размаўляў пра Салжаніцына? – ахнуў Кірыл, ужо папросту забаўляючыся. – Але гэта ж яшчэ страшней, чым брашуркі з камерцыйных кіёскаў! А чаму пра Рыбакова нельга? Пра «Корцік», пра «Прыгоды Кроша»?
– Няўжо вы самі не разумееце, што ў падобным выпадку абавязкова паўстане пытанне і пра «Дзяцей Арбату»? – абурылася сакратарка.
– А вы самі гэтую кнігу чыталі? – пацікавіўся Кірыл.
– Я не чытаю тых, хто злоснічае супраць савецкай улады, – заявіла Кацярына Віктараўна. – Савецкая ўлада дала народу бяплатную адукацыю, я працую ў савецкай навучальнай установе і, пакуль я тут працую...
– Ну, наконт бяплатнай адукацыі, а таксама медыцыны і гэтак далей, дык тут вы проста не вельмі ўважліва вывучалі Маркса, – перапыніў яе Кірыл. – А то б вы ведалі, што менавіта Маркс у сваім «Капітале» тлумачыў нам, што нічога бяплатнага не свеце не бывае. Калі за нешта не плоціце вы, значыць, за гэта ўжо заплаціў нехта іншы. У нашым выпадку за адукацыю афіцыйна плоціць дзяржава, а кошты дзяржавы, у сваю чаргу, заўсёды складаюцца з падаткаў, акцызаў, а ў нас яшчэ і з палітыкі цэнаўтварэння. Так што ў канчатковым выніку за адукацыю ўсё роўна плоціць не хто-небудзь, а студэнт. Або, у лепшым выпадку, бацькі студэнта – падаткаплацельшчыкі, спажыўцы тытуню і алкаголю, а таксама тыя, хто атаварвае талёны ў нашых крамах па вызначаных дзяржавай цэнах. І не глядзіце на мяне так, калі ласка. Гэта не прапаганда радыё «Свабода». Гэта марксізм, усёмагутны, таму што слушны. Калі сумнеяцеся, я магу вам нават старонкі ў «Капітале» назваць, дзе пра гэта ідзецца. А яшчэ я магу вам назваць старонкі, на якіх асабіста Ленін гаворыць аб тым, што пры сацыялізме такое паняцце, як праца, натуральным чынам адамрэ, паколькі яна з’яўляецца прадуктам капіталістычнай фармацыі і пад ёю разумеецца паднявольная, рабская праца на гаспадара. Пры сацыялізме ж кожны атрымае зямлю і волю і будзе працаваць толькі на сябе. Вы чыталі ранняга Леніна?
– Мне здаецца, нам ужо час ісці ў залу, – прыйшоў сакратарцы на дапамогу Мікола Генрыхавіч, бачачы, што Кацярына Віктараўна яўна не памятае, ці сапраўды Ленін і Маркс гаварылі пра падобныя рэчы, а таму не ведае, што запярэчыць Кірылу, і то чырванее, то бляднее.
– Так, ваша праўда, – згадзіўся Кірыл, якому і самому ўжо надакучыла смяяцца з былой выкладчыцы навуковага камунізму. – Час яшчэ ёсць, але мне б хацелася, перад тым як усё пачнецца, паглядзець на сцэну, зарыентавацца. Хадземце, калі ласка.
І ён рашуча ўстаў з крэсла.




Мне нравится:
0

Рубрика произведения: Проза ~ Фантастика
Количество рецензий: 0
Количество просмотров: 11
Опубликовано: 22.08.2018 в 22:09
© Copyright: Игнат Урсуляк
Просмотреть профиль автора






Есть вопросы?
Мы всегда рады помочь!Напишите нам, и мы свяжемся с Вами в ближайшее время!
1